Budrus: een dorp tegen de muur

(terugblik) Budrus: een dorp tegen de muur

Op zaterdag 26 november organiseerden Vrienden van Sabeel en het nieuw opgerichte Palestine Link een filmmiddag in het Utrechtse Louis Hartlooper Complex. Zo’n 80 mensen kwamen af op de vertoning van Budrus, en kregen een inspirerende documentaire voorgeschoteld.

Budrus: vrouwen protesteren uiteraard mee.

Waar is de Palestijnse Ghandi? Met die vraag opende Julia Bacha een korte speech die ze onlangs hield over de door haar geregisseerde documentaire Budrus. Haar antwoord: er zijn talloze Ghandi’s in Palestina. Voor hen hebben de traditionele media echter geen aandacht. Budrus laat op indringende wijze zien hoe onterecht die radiostilte is. In het gelijknamige kleine dorpje van nog geen 1500 inwoners begon de lokale Fatah-leider Ayed Morrar in 2003 (midden in de tumultueuze Tweede Intifada) met geweldloze demonstraties tegen de aanbouw van de muur. Was het protest in de beginfase nog te klein en onbetekenend, al gauw sloten ook de vrouwen van het dorp zich aan, evenals groepen Israëli’s en buitenlandse activisten. Ze moesten toezien hoe honderden olijfbomen door het Israëlische leger werden ontworteld, maar hielden vol. En met succes. In 2004 beval het Israëlische Hooggerechtshof dat de route van de muur zou worden opgeschoven richting de Groene Lijn, zodat de boeren van Budrus hun land zouden behouden.

Na afloop van de film volgde een korte discussie, onder leiding van Ghada Zeidan, oprichter van Palestine Link, een initiatief van Palestijnen in Nederland dat onlangs bekroond werd met de ASN Bank Wereldprijs. Het succes van de geweldloze formule kwam ter sprake (in o.a. Bil’in, Nil’in en Sheikh Jarrah), de hoopvolle samenwerking tussen Palestijnen en Israëli’s, en de gebrekkige media-aandacht.

Terecht haalde Ghada Zeidan een uitspraak aan van Julia Bacha die – toen ze enkele grote media vroeg naar de radiostilte – te horen kreeg dat de geweldloze protesten niet in het dominante narrative paste. Anderen in de zaal, onder wie enkelen die nog nooit in Palestina geweest waren, gaven te kennen dat ze positief verrast waren door de krachtige boodschap van de film. Alle aanwezigen waren dan ook blij te horen dat de Vrienden van Sabeel de documentaire een jaar lang op locatie mogen vertonen. Want voor Budrus geldt wat voor elke vorm van protest geldt: als het niet gezien wordt, heeft het niet plaatsgevonden.


This entry was posted in Film, Midden Oosten and tagged . Bookmark the permalink.

Comments are closed.